Amosando publicacións coa etiqueta REMOL. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta REMOL. Amosar todas as publicacións

mércores, 2 de setembro de 2015

OLLOS ABERTOS (Remol. Domingo XXII do Tempo Ordinario B)


Nunha sociedade con persoas de mente tan dispersa, que difícil entender cando nos din: Escoita!

Escoitar estase a converter nunha actitude cada vez máis escasa e difícil. Escasa porque atarefados como andamos ao longo do día, sempre dun lado para o outro, pensando no noso e despreocupándonos dos demais, faise moi raro, mesmo complicado, que paremos a prestar atención a alguén que nos di e fala; principalmente se son cuestións referidas ao sentido da vida, á coherencia persoal entre o dicir e facer ou á necesidade de superar o individualismo para comezar a pensar en comunitario, de xeito que os demais, o que entre tod@s podemos facer ou as cousas da casa común, se convertan en esixencias nas que  poidamos estar implicados moit@s. Asemade faise difícil porque se un non está acostumado a escoitar, tampouco o vai estar para que o escoiten, co que se produce unha situación de individualismo silencioso desde o que cada un vai ao seu, sen importarlle o que lles pasa aos que están ao noso lado.

Porén, a Palabra que hoxe imos proclamar, chámanos no sentido contrario. Tanto nos custa prestarlle un pouco de atención?

sábado, 22 de agosto de 2015

OLLOS ABERTOS (Remol. Domingo XXI do Tempo Ordinario B)


Palabras de vida para un mundo enchoupado de morte, esquecemento, indiferenza e exclusión. Señor, que nunca deixemos de escoitar a vida que traen as túas palabras!


Dinos o evanxeo de hoxe que o Señor ten palabras de vida, palabras que alentan cando xa todo parece perdido, palabras que nos fan recobrar a fe no ser humano ao sentir a dor e a frustración pola capacidade que temos de facer dano uns aos outros; palabras que nos insisten, unha e outra vez, en que somos dignidade, fin e non medio, capacidade, posibilidade e proxecto sempre realizándose e nunca rematado. Deixemos que estas palabras enchoupen o noso corazón e nos fagan abandonar o noso escepticismo, a nosa mesquindade e a dúbida permanente de que todo dá o mesmo porque nada pode cambiar.
(Ollos abertos. Remol XXI do Tempo Ordinario B)

mércores, 12 de agosto de 2015

ASUNCIÓN DA VIRXE MARÍA (15 de Agosto 2015)


Ave María, a chea de graza que nos axuda a descubrir o rostro do seu Fillo nos rostros esquecidos e esmagados do noso mundo

Abrimos os ollos hoxe para admirarnos, unha vez máis, da persoa de María, muller, nai e cristiá sempre de referencia. Nela somos invitados hoxe a mirarnos os que nos chamamos seguidores do seu Fillo, porque nesa mirada descubrimos o que é navegar contracorrente para poder dicir si ao proxecto de amor de Deus. Incomprendida, excluída e mal mirada por aquela sociedade de “ben pensantes”. Tamén hoxe son moitas as mulleres que, coma María, navegan a contracorrente vencendo incomprensións e críticas; mulleres que sacan tempo de onde non o teñen para dignificarse co seu traballo e a súa entrega ás causas nas que durante moito tempo foron excluídas, ignoradas e silenciadas. É hoxe a festa de María, si; pero nela é tamén a festa de todas as Marías que non deixaron nin deixan que a súa dignidade de mulleres sexa dominada polos máis fortes.

Recemos xunt@s esta mañá con elas e por elas desde a tenrura de María de Nazaré.
(Escoita Activa. Asunción da Virxe María B)

OLLOS ABERTOS (Remol. Domingo XX do Tempo Ordinario B)


A SABEDORÍA DE QUEN FAI DA SÚA VIDA UNHA OFERTA DE GRATUIDADE CONVÉRTESE EN PEDAGOXÍA DE ACOLLIDA E SERVIZO


A sabedoría e a experiencia da vida sempre van xuntas nos textos da palabra de Deus. Conforman unha unión que pon de manifesto que canto somos capaces de ir aprendendo ao longo da vida vai facendo de nós persoas cheas de experiencia, sentido e perspectiva.Todo o contrario de quen quere as cousas agora e xa, para o momento. E do mesmo xeito que non se pode facer unha comida sen contar con tempo, tampouco se pode pretender saber, coñecer, mesmo impoñer o xeito de ver e entender as cousas, a vida, simplemente por sermos novos, máis estudados ou dominadores das novas tecnoloxías. A sabedoría, a real, a verdadeiramente humana, é outra cousa. Non se estuda, apréndese a medida que se vai vivindo. A isto é ao que nos invita hoxe que dediquemos un tempo de reflexión a palabra de Deus, para logo ver de aplicala á vida. Seremos capaces de comezar o camiño da sabedoría tomando en serio esta invitación?
(Ollos Abertos. Remol Domingo XX do Tempo Ordinario B)

venres, 7 de agosto de 2015

ESCOITA ACTIVA (Remol Domingo XIX do Tempo Ordinario B)


Cando esquecemos que a fe ofrece esperanza, Deus é un recurso e as celebracións ritos baleiros

Que fotografía máis real da nosa sociedade a que nos propoñen hoxe a primeira e a segunda lecturas! O texto do libro primeiro dos Reis describe perfectamente a situación de baleiro e insatisfacción permanente pola que están a pasar moitas persoas. E como xa nada ten sentido nin pode aportar razóns para vivir, todo vale; e ademais hai que vivilo a “tope”; é dicir, sen preocuparse do ben ou mal que eses comportamento e actitudes lles poidan facer aos demais. O individualismo acampou na vida e no corazón de moitas persoas, e todo xira ao redor dos seus propios caprichos. Como nada paga a pena, para que esforzarse por ser xustos, honestos, alegres, esperanzados ou solidarios? 
Que mágoa, pero tamén que real! Mágoa porque vemos como toda unha xeración de homes e mulleres van construíndo a súa vida desde a amargura, o descorazoamento e a sensación de soidade; e o que é peor, así llo van transmitindo aos que veñen detrás. É real porque o vemos cada día, non é esta unha película que esteamos a inventar.
Diante deste xeito de vivir e estar no mundo, a fe ofrécenos unha proposta –que somos libres de acoller ou non– que nos leva por un camiño ben distinto. A proposta na que se descubre que sempre hai unha raiola de luz diante de moita escuridade, que paga a pena loitar e traballar por non facer o que fan todos, que quen é capaz de non deixarse levar do desespero acabará descubrindo sentido e razón para vivir, e facelo xunto con outros. En fin, todo o contrario a unha fe morta, ritualista e puramente ancorada en tradicións. Pero para iso é necesario que nós, que nos chamamos crentes, espertemos tamén das nosas rutinas e sexamos conscientes de que vivir sabendo que Deus non nos deixa sós, esíxenos estar no mundo con actitude de acoller, unir, perdoar e mostrar que a vida non é destino senón decisión e compromiso persoal por facer dela unha experiencia de encontro de proxectos, vontades e propostas dispostas a non deixarse secuestrar polo pesimismo nin pola desesperanza. Que coma Elías, saibamos tamén levantarnos e poñernos en camiño!
(Remol. Escoita Activa. Domingo XIX B)

venres, 24 de xullo de 2015

ESCOITA ACTIVA (Remol. Domingo XVII do Tempo Ordinario B)


UNHA CASA PARA TODAS AS PERSOAS ONDE O QUE SOBRE NON SE TIRE, SENÓN QUE SE GARDE E SE COMPARTA

Como nos custa entender e practicar que é necesario gardar, aproveitar, reutilizar e compartir as cousas! Estamos a crear unha cultura do agora e xa, e do só para agora; polo que o de aproveitar e gardar para outras veces vaise perdendo pouco a pouco. Ata non hai moito a roupa iámola pasando duns irmáns a outros; o que sobraba da comida do mediodía ceábase; cando comprabamos algo sempre buscabamos o que podía durar máis tempo... Agora todo mudou, e xa tamén nós imos entrando na dinámica do para un tempo, para un só uso, e canto sobra hai que tiralo. Non é de estrañar que os colectores de lixo estean cheos e non haxa vertedoiros que nos cheguen. Porén, Xesús, volve insistir hoxe na importancia e necesidade de gardar, aproveitar e recoller as cousas para que poidan valer para outros veces. Seremos capaces de poñelo en practica nós e logo ensinárllelo aos máis novos, aos que veñen tras de nós?.


xoves, 16 de xullo de 2015

OLLOS ABERTOS (Remol. Domingo XVI do Tempo Ordinario)


ABRIR AS PORTAS PARA ACOLLER DESDE O CORAZÓN, SUPERANDO O “ZAPEO” DUNHA PASTORAL QUE PON SORRISO ESTÉTICO PERO NON CORAZÓN COMPROMETIDO

O influxo da televisión é, nos guste ou non recoñecelo, cada vez máis grande en cada un/ha de nós. A forza de ver e escoitar moitas veces a mesma cousa acabamos por facela nosa; e moitas veces sen darnos conta de que iso é así. Vén isto a conto porque todos nós temos feito moitas veces “zaping” co mando da televisión. Nada parece gustarnos o suficiente como para que lle prestemos a atención necesaria, e case sen darnos conta, imos pasando por un e outro canal sen decidirnos a quedar nun con tranquilidade e sosego. Isto mesmo nos pode tamén estar pasando coa nosa vida e, como non pode haber separación entre unha e outra, tamén coa nosa vida de fe. Parece que nada nos conforta, e buscamos aquí e alá tentando atopar algo/alguén que responda ao noso propio beneficio e interese. Facemos ruadas polas parroquias buscando a misa que dure menos, a catequese que sexa de menos anos, o bautizo no que aos padriños non se lles pida estar confirmados, a confirmación que sexa só un papel por se me fixera falta algún día... e así ata acabar facendo un “zapeo”pastoral que converta a fe en “ Low cost” interesado do que nos convén. 

Que lonxe do Evanxeo! Que triste acabar convertendo unha magnífica proposta de xenerosidade e esperanza no puro e simple interese social e ritualista! De verdade que é por aí por onde queremos dicir si a Xesús e facer da fe o sentido da vida? De que vida, a que ten sentido, forza, e esperanza e que remata no encontro de salvación con Deus, ou a que só busca “zapear”, pasando unha e outra vez, pero sen querer quedar para pensar e vivir o proxecto de Xesús, e sen interesarlle nada nin o que El di nin as esixencias que isto supón para os que quere/queremos seguilo?


xoves, 2 de xullo de 2015


Superar a tentación de ser gregarios e vulgares: “porque o fan todos”. Un desafío para a Igrexa que conformamos os cristiáns hoxe

       O mundo móvese. Non é unha realidade estática, senón que cambia cada vez máis rápido. As cousas, inda que pase pouco tempo, van quedando vellas. Seguro que o percibimos cando falamos de roupa, cancións, mobles...Isto fainos estar moi atentos a canto ocorre ao noso redor para non quedar atrás, para ser capaces de percibir estes cambios e poder comprendelos e ver de que xeito son ou non bos para nós. Conclusión: a vida convértese nun permanente estar atentos para que as cousas non nos atopen co pé cambiado. 
       Todo isto supón ter claro que, nunca tanto coma hoxe, é necesario buscar tempo para a reflexión. Unha reflexión que evite deixarnos levar nin do primeiro que vemos nin do que fan todos, para, tendo pensado ben as cousas, evitar caer na vulgaridade de repetir o que vemos que fan moitos... que non porque sexan moitos, ha ser o mellor ou o máis conveniente. A este tempo é ao que nos invita hoxe Xesús. Só quen pensa ben as cousas é capaz de superar comentarios, críticas ou descualificación, veñan de onde veñan.
       Poñámonos logo na xeira que nos propón o Evanxeo de hoxe de non ter medo ao que dirán, para poder estar nun mundo que vai moi de présa con actitudes que saben pensar, valorar e distinguir o importante do secundario.

venres, 26 de xuño de 2015

OLLOS ABERTOS (Remol. Domingo XIII do Tempo Ordinario B)


Nun mundo enchoupado de morte, a proposta do Deus de Xesús segue a falar de vida en abundancia

Miremos cara onde miremos, imos percibindo que a realidade está enchoupada de situacións nas que a persoa non só non é o centro do que se di e fai, senón que moito diso que se di e fai o que busca é convertela nun medio para conseguir outros fins. Daquela, non é de estrañar a denuncia profética do papa Francisco na súa carta encíclica sobre a ecoloxía, cando nos reitera a urxencia de volver ao rego de poñer o importante no centro, por riba do inmediato. Si, porque se non poñemos ao ser humano no corazón de canto facemos, acabaremos facendo da corrupción, o engano, o abuso, a violencia, e calquera outra acción que faga ás persoas escravas dos que teñen poder, sexa este do tipo que sexa, camiño sen retorno.
Por iso nesta mañá a nosa celebración ten que movernos non á rutina nin ao costume, senón a saír dela co corazón transformado e coas gañas de non deixar que fagan das persoas monicreques cos que se ensaia como aproveitarse deles dando a impresión de que se lles serve.

O Deus de vivos e de vida aprémanos a non pasar por alto esta urxencia nun momento no que tanto se xoga cos seres humanos, e tanto se despreza a súa dignidade.
(Ollos abertos. Remol)


mércores, 17 de xuño de 2015

OLLOS ABERTOS (Remol. Domingo XII do Tempo Ordinario B)


CANDO ACTUAMOS CON MEDO DEIXAMOS DE SER LIBRES PARA CONVERTERNOS EN SOMETID@S E ESCRAV@S 
RECENDOS DE SONS AGRADECIDOS

O medo, esa palabra que cando a escoitamos a poñemos sempre en relación co negativo. Si, porque o medo non deixa que sexamos libres; o medo inhíbenos á hora de tomar decisións; o medo fai que moitas veces renunciemos a dar razón das nosas esperanzas e conviccións. Nunha palabra: o medo entra en nós para converternos en todo o contraio a ser nós mesmos. Cantas veces nos temos arrepentido de ter actuado con e por medo!

Para Xesús, o medo é o que impide dicirlle si á súa proposta de facer da nosa vida unha experiencia de encontro, de escoita, de seguimento.

Nestes tempos nos que tendo moita información vémonos moitas veces incapaces de procesala e entendela, necesitamos perder os medos e retomar o actuar desde as conviccións e o compromiso, e non só facerlle caso aos que elaboran esa información para beneficio propio como nos queren facer crer. 

Necesitamos comprometernos en dicirlle si á invitación que nos fai Xesús de facer da súa mensaxe non dogma, senón vida e presenza que anime e una na tarefa común.
(Ollos abertos. Remol Domingo XII do Tempo Ordinario)


venres, 12 de xuño de 2015

ESCOITA ACTIVA (Remol. Domingo XI do Tempo Ordinario B)


Só quen sementa poderá entender a ledicia de quen recolle o froito


Sementar. Si, a sementeira é para nós tarefa permanente ao longo da vida. Sementar actitudes que nos levan a achegarnos aos demais; sementar valores desde os que ir construíndo a vida; sementar compromisos que nos unen na busca do ben común; sementar testemuños de vida que non se deixan levar do derrotismo nin do desconsolo. Si, sementar é polo tanto para nós, os cristiáns, unha constante esixencia de darlle á mensaxe de Xesús a visibilidade a través do que cremos, dicimos e facemos. Pero para poder sementar é necesario preparar a terra e escoller ben a semente. A terra na que vivimos, onde nos atopamos cos que nos alentan e tamén cos que máis nos custa tratar, pero para esa terra a mellor de todas as sementes é a que nos ofrece Xesús no Evanxeo. Dispoñámonos a coidala para que, unha vez sementada, dea os mellores froitos.
(Escoita Activa. Remol Domingo XI do tempo Ordinario B)


venres, 5 de xuño de 2015

CORPUS CRISTI (Escoita Activa. Remol 7 de xuño)


En tempo de dificultade e escaseza, a mesa do altar segue a convocar na comuñón sempre solidaria


Xesús non quere quedar na Igrexa dentro do sagrario. El sae ao noso encontro na rúa. Hoxe coas nosas pegadas mostrarémoslle ao Señor que non sempre somos capaces de ir deixando pegadas de presenza xusta e solidaria por onde pasamos, por iso queremos deixarnos acompañar por El para emendar os nosos erros, os nosos esquecementos, as nosas ausencias e invisibilidades cando nos teñen necesitado. A través dos nosos pés, das nosas mans, das nosas palabras, das nosas... Xesús vólvenos dicir que non se quere ir e deixarnos ao pairo; todo o contrario: El segue a camiñar con e entre nós. O que pasa é que moitas veces, nós, máis alá das flores, non somos capaces de poñer nada, esquecendo que El segue a insistir unha e outra vez: “facede isto en memoria de min”. Desde a súa memoria celebrada e compartida fagamos da nosa oración comunitaria memoria viva e solidaria de fraternidade, porque El está aquí, non marchou.


venres, 29 de maio de 2015

SANTÍSIMA TRINIDADE B (Escoita Activa Remol. 31 de maio)


UNHA FESTA DESDE A POLIFONÍA DE DEUS PARA UN MUNDO CHAMADO A ABANDONAR O MONOCROMATISMO 

Hoxe celebramos a festa da Santísima Trindade, a festa na que o Deus cristián se nos manifesta como presenza permanente ao noso lado. O Pai que nos escolle para ser o seu pobo, o Fillo que nos invita a seguilo e o Espírito Santo que nos alenta, desde o noso camiñar como Igrexa, para que superemos a tentación do pesimismo e a sensación de fracaso. Por iso dicimos tamén que é a festa da polifonía de Deus; é dicir, El ofrécenos moitas músicas para que poidamos interpretar a peza cuxa única letra é: amádevos uns aos outros e ide e anunciade.
Ben aprendida a letra, esforcémonos por poñerlle sempre músicas que nos falen de xustiza, igualdade, dignidade, respecto e solidariedade. Só así entenderemos por que a celebración de hoxe é unha invitación a mirar ao mundo con ollos de cambio, renovación e compromiso.

Poñámonos logo na súa presenza para sentir a tenrura da súa achega a nós.


martes, 19 de maio de 2015

PENTECOSTE 2015 (Escoita Activa. Remol. 24 de maio)


Presenza e alento do Espírito nun xeito de sentir e vivir a fe moitas veces desalentado e pouco crible 


A festa do Espírito Santo, Pentecostes. Si, hoxe achegámonos ao noso encontro semanal movid@s pola chamada que, nos seus discípulos, nos fai Xesús: ide e entendede. Porque aquí está a clave: entendernos. E cómo nos custa! Falamos moito, pero dicimos pouco. Confundimos utilizar moitas palabras, mesmo ter un vocabulario rico, con dicir cousas con sentido. Por iso neste domingo de Pentecostes poderiamos preguntarnos se somos dos que falamos sen dicir nada; se somos dos que nos gusta que outros falen inda que non entendamos nin prestemos atención; ou se somos dos que falan cando corresponde, sen buscar quedar ben, senón motivar os corazóns para actuar acollendo a forza do Espírito e facendo canto nos corresponde. Porque no facer ben o que temos que facer está sempre presente o Espírito que Xesús nos deixou para mover os corazóns e facer da vida un camiño de diálogo e entendemento activo.


venres, 15 de maio de 2015

DÍA DA ASCENSIÓN (Escoita Activa. 17 de maio)


Unha fe que non sabe poñer os ollos fitando o rostro doído dos irmáns e só mira para o ceo é unha fe pra entreter e enganar


Neste domingo da Ascensión somos invitad@s a poñer a mirada no mundo do que formamos parte e que imos construíndo entre tod@s. Mirar, e facelo sen medo nin volvera vista, non é tarefa doada. Moitas das imaxes que van aparecendo diante dos nosos ollos son difíciles de entender nunha sociedade que se di avanzada, moderna e permanentemente aberta á comunicación. E son difíciles de entender porque nesa mirada imos atopando violencia -moita e cada vez máis-, indiferenza ante a dor dos demais, engano e mais mentira. Como vai ser doado manter os ollos nesa mirada! Claro que preferiríamos imaxinarnos que o mundo é unha película onde as cousas non son reais; pero non é así, por iso non é fácil soster, como dicimos, esa mirada.Mais temos que facelo, e a festa deste domingo lémbranolo de xeito permanente: non podemos quedar mirando ao ceo, senón ao fronte, aos irmáns. Que saibamos descubrir que ademais da mirada, sempre podemos poñer corazón e mans para que o horror do que vemos se vaia cambiando á solidariedade e esperanza.
(Escoita Activa. Remol Ascensión B)



xoves, 7 de maio de 2015

DOMINGO VI DE PASCUA (Escoita Activa. Remol 10 de Maio)


NON HAI XUSTIZA SEN HUMANIDADE: SÓ RECOÑECENDO AO OUTRO COMA IGUAL 

Unha das frases da primeira lectura de hoxe dinos que “ao xusto lle cómpre ser humano”. Por aquilo de que as lecturas se dividen en tres ciclos, as persoas que adoitamos participar os domingos nas celebracións da comunidade cada tres anos temos escoitado esta frase. Porén, quizais a pesares de tela escoitado moito, non lle temos prestado a atención que ela merece, porque en algo tan sinxelo como son estas seis palabras, agóchase unha estupenda síntese na que poderiamos resumir a fe cristiá. A salvación da que tantas veces falamos en abstracto non ten outra concreción que a capacidade que nós teñamos de ir facendo visible a xustiza de Deus e o recoñecemento da humanidade no actuar en relación cos demais. Só deste xeito poderemos poñerlle rostro e sentido ás palabras. Do contrario non faremos máis ca poesía, pero a poesía non é seguimento de Xesús nin construción do reino ao que nos chama o evanxeo. 
Dispoñamos logo o corazón para participar desta celebración, que será gozosa e esperanzada se os que participamos nela nos achegamos dispostos a poñer o mellor de nós.
(Remol. Escoita Activa. Domingo VI da Pascua)


venres, 1 de maio de 2015

DOMINGO V DE PASCUA (Escoita Activa. Remol 3 de Abril)


Somos Videiras de Cristo no medio do mundo, para ser froito abondoso de misericordia

Pouco a pouco imos adentrándonos no tempo de Pascua. Estes cincuenta días nos que os cristiáns queremos mostrar e expresar a ledicia da resurrección van envolvéndonos nunha chamada de optimismo, esperanza e solidariedade. Como ben sabemos a Pascua non é un día, senón un tempo e unha maneira de vivir e desenvolver a vida. Unha maneira de vivir ancorada na persoa de Xesús e que acollemos converténdoa en feitos, comportamentos e vivencias múltiples e ricas para cada un de nós e para as nosas comunidades.
Nesta experiencia de crecemento e encontro que a fe nos ofrece, hoxe queremos compartir a invitación que se nos fai desde o Evanxeo: entender e gozar desta vivencia pascual dando bos froitos que supoñan atoparse e compartir, tender a man e axudar, pararse e escoitar. Porque o bo froito só é posible con esforzo e traballo; e inda así, nada asegura que tod@s o vexan e entendan.

Neste domingo que volvemos xuntarnos ao redor da mesa do altar, unámonos neste momento de fe e comuñón que agora comezamos, sabendo agradecer a Deus as persoas e situacións que vai poñendo no noso camiño para ser felices e crecer queréndonos e preocupándonos uns polos outros.
(Escoita Activa. Remol Domingo V de Pascua)


mércores, 22 de abril de 2015

DOMINGO IV DE PASCUA (Escoita Activa. Remol 26 de Abril)


A IMPORTANCIA DE NON REXEITAR: NIN O MOITO É VALIOSO NIN O POUCO É DESPREZABLE. COÑECER PARA ESCOLLER


Boas días. Rezaremos no salmo responsorial que a pedra que desbotaron os canteiros, é agora a esquinal sobre a que se sostén a construción. Canta razón!. Si, porque moitas veces o que facemos é rexeitar o que a primeira vista nos puidera parecer pequeno e sen valor, volvéndonos tolos coas cousas voluminosas, grandes e aparentemente máis valiosas. Pero só aparentemente, porque logo, cando as abrimos e as coñecemos, dámonos conta de que non valen nada. Deste mesmo xeito actuamos tamén en relación coas persoas. As que aparecen nos medios de comunicación, as que pensamos que teñen cartos, poder, ou as que máis se fan ver, coidamos que son importantes e temos que arrimarnos a elas. Que grande erro! Porque pode ocorrer que pasado o tempo vaiamos descubrindo que o que pensabamos que era dun xeito, acabe por mostrarse como realmente é: doutro totalmente distinto. E iso prodúcenos desilusión, desengano e tristura. Por iso as palabras do salmo son importantes, e queren facernos caer na conta, que non todo o que reluce é ouro.Que necesitamos valorar o que è pequeno, o aparentemente non importante, o que nin chama a atención nin busca honores. Porque aí, e só aí, poderemos atopar o rostro e a presenza do Resucitado. Que saibamos ser pedras vivas nunha Igrexa que nos necesita a tod@s e que non mira ao pasado con nostalxia, senón co agradecemento de que do mesmo xeito que houbo persoas que o deron todo para que nós o tiveramos mellor; agora tócanos a nós dalo todo para que os que veñan logo de nós poidan tamén sorrir e esperanzarse.


xoves, 16 de abril de 2015

DOMINGO III DE PASCOA (Escoita Activa. Remol. 19 de Abril)


PAZ: ALGO MÁIS QUE UNHA PALABRA BONITA

Porque é posible cambiar as cousas e non estancarse no mesmo de sempre, Pascua quere ser unha invitación a non esquecer esta grande mensaxe. Vexamos as cousas con ollos novos! Deixemos atrás as nosas tristuras! Poñámonos a andar! Non teñamos medo. Coma os de Emaús, que tamén nós o poidamos recoñecer ao partir o pan.

Que a celebración que agora comezamos sexa para nós alento e forza para no noso camiñar cotián.


venres, 10 de abril de 2015

DOMINGO II DE PASCUA B (Pórtico. Remol 12 de Abril)


PARABÉNS PARA NÓS POR CRER SEN TER VISTO

Os que nos consideramos crentes vivimos, a miúdo, coma os discípulos do evanxeo: ao anoitecer, coas portas pechadas, cheos de medo, temerosos das autoridades. Estamos mergullados na vella creación, non miramos nin experimentamos ao Resucitado, a nova humanidade parece ausente das nosas vidas. As nosas comunidades están, as máis das veces, repregadas, ocultas, sen dar testemuño, coma se non tiveran ledicia, perdón e vida que transmitir. A pesares de ser este día o primeiro da semana, o primeiro da nova creación, nós seguimos ancorados, se cadra cada vez máis, ao vello, ao de antes. 
Precisamos que o Señor se faga presente. Cómpre que os recoñezamos nos seus sinais: a paz, o agasallo do Espírito, a experiencia do perdón, a comunidade reunida. Non deixemos que o arco da vella que Deus pon na nosa vida pase de longo sen decatarnos da súa existencia.